The University of Quran and Hadith Hadith Studies and Researches 3060-6543 2 4 2025 11 22 A Critical Review of Narrations on the Signs of the Advent in Basra نقد و بررسی روایات علائم ظهور بصره 3 44 13935 10.22034/hsr.2025.51976.1081 EN Mohammad Akbari Assistant Professor, Department of Qur’anic and Hadith Sciences, Faculty of Qur’anic Sciences, University of Qur’anic Sciences and Knowledge, Qom, Iran. Journal Article 2025 05 06 The belief in Mahdism and the advent of Imam Mahdi (AJ) is one of the fundamental principles of Shia Islam, accompanied by various signs in narrative sources. The city of Basra in southern Iraq is one of the regions that holds a special place in the narrations concerning the signs of the advent. This article, titled "A Critical Review of Narrations on the Signs of the Advent in Basra," examines four categories of narrations, each of which refers to specific events in this region; the "Khasf of Basra," (land sinking) the reading of a letter of dissociation from Amir al-Muʼminīn (PBUH), the destruction of Basra, and the emergence of an individual from the lineage of the Prophet who causes the city's ruin. The present study, the authenticity of the chain of narrators (Sanad) and the semantic import (Dalālah) of these narrations were evaluated using a Rijālī and analytical approach. The findings indicate that most of these narrations are either transmitted as Mursal (lacking a full chain) or Marfūʻ (with an incomplete chain) or include narrators who are Majhūl (of unknown status) and unreliable. Consequently, from a Rijālī perspective, they lack sufficient credibility. Furthermore, a semantic analysis reveals conceptual ambiguities and, in some cases, conflict with clear interpretive principles. The conclusion of this study is that these narrations cannot be used with scientific certainty as credible signs of the advent. The central message of this article is to emphasize the necessity of a critical approach and to avoid unsubstantiated historical and geographical applications. اعتقاد به مهدویّت و ظهور امام مهدی(عج) یکی از اصول بنیادین مذهب تشیّع است که در منابع روایی با نشانه‌های متعدّدی همراه شده است. یکی از مناطقی که در روایات نشانه‌های ظهور جایگاه خاصی یافته، شهر بصره در جنوب عراق است. مقاله پیش‌ٰرو به بررسی چهار دسته روایت می‌پردازد که هرکدام ناظر به رخدادهایی خاص در این منطقه هستند: «خسف بصره»، «قرائت نامه‌ای مبنی بر برائت از امیرالمؤمنین(ع)»، «ویرانی بصره» و «خروج فردی از ذریّه پیامبر(ص)» که موجب نابودی شهر می‌شود. در این پژوهش، با رویکردی رجالی و تحلیلی، اعتبار سندی و دلالت محتوایی این روایات مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که بیشتر این روایات، یا به‌صورت مرسل و مرفوعه نقل شده‌اند و یا شامل راویان مجهول‌الحال و غیرموثق‌اند؛ بنابراین، از منظر رجالی فاقد اعتبار کافی هستند. از سوی دیگر، تحلیل دلالی نیز حاکی از ابهامات مفهومی و تعارض با اصول تفسیری روشن در برخی موارد است. نتیجه این پژوهش آن است که نمی‌توان با اطمینان علمی از این روایات به عنوان نشانه‌های معتبر ظهور بهره گرفت. تأکید بر ضرورت رویکرد انتقادی و اجتناب از تطبیق‌های تاریخی و جغرافیایی بی‌پایه، پیام محوری این مقاله است.

https://hsr.qhu.ac.ir/article_13935_9599de37fb1d9c94f8e0c1297a38c12c.pdf

The University of Quran and Hadith Hadith Studies and Researches 3060-6543 2 4 2025 11 22 A Psychological Analysis of the Characteristics and Pathologies of a Healthy Human Being in Ṣaḥīfa Sajjādīyya تحلیل روانشناسی ویژگی‌ها و آسیب‌شناسی انسان سالم در صحیفه سجادیه 45 86 13934 10.22034/hsr.2025.52069.1091 EN Hadi Zeini MalekAbad Assistant Professor, Department of Qur’anic and Hadith Studies, Faculty of Theology, Law, and Islamic Knowledge, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran. 0000-0002-7771-9780 Hasan Zarei Master’s Graduate in Qur’anic and Hadith Studies, Faculty of Theology, Law, and Islamic Knowledge, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran. Ebrahim Nouri Associate Professor, Department of Islamic Studies, University of Sistan and Baluchestan, Faculty of Theology, Law, and Islamic Knowledge, Zahedan, Iran. Journal Article 2025 06 11 The concept of a "Healthy Human Being" in the Islamic tradition is a multilayered one that goes beyond purely biological or psychological approaches. It is a concept that encompasses the intellectual, ethical, and spiritual dimensions of a person in connection with their divine nature. Given the shortcomings of modern psychological theories in providing a comprehensive understanding of human beings, it is essential to examine authentic Islamic sources on this topic. The present study aims to identify the characteristics of a healthy person and the pathologies that threaten them within the framework of religious teachings, by analyzing the prayers of Ṣaḥīfa Sajjādīyya. The research method is descriptive-analytical. Data was collected through a thematic analysis of the Ṣaḥīfa's prayers and analyzed using the metrics of Islamic psychology and anthropology. The results indicate that, from the perspective of Imam Sajjād (AS), a healthy person is God-oriented, rational, humble, responsible, and possesses mental, ethical, and social well-being. In contrast, traits like envy, greed, arrogance, heedlessness, and weakness of will are identified as pathologies that threaten a person's inner balance and cause the collapse of their spiritual health. The analysis of these teachings shows that Ṣaḥīfa Sajjādīyya presents a comprehensive and educational spiritual model of a healthy human being. This model can interact with contemporary theories, and while evaluating and correcting some of them, it can also open up new horizons in the fields of mental health, spiritual therapy, and personal development. مفهوم «انسان سالم» در سنّت اسلامی، مفهومی چندلایه و فراتر از رویکردهای صرفاً زیستی یا روانشناختی است. مفهومی که ابعاد عقلانی، اخلاقی و روحی انسان را در پیوند با فطرت الهی در بر می‌گیرد. با توجّه به کاستی‌هایی که در نظریّه‌های مدرن روانشناسی نسبت به درک جامع از انسان وجود دارد، بررسی منابع اصیل اسلامی در این زمینه ضروری به نظر می‌رسد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی ویژگی‌ها انسان سالم و آسیب‌های تهدیدکننده آن در چارچوب معارف دینی، به تحلیل ادعیّه صحیفه سجّادیه پرداخته است. روش پژوهش، توصیفی ـ تحلیلی است. داده‌ها از طریق تحلیل موضوعی دعاهای صحیفه، گردآوری و با بهره‌گیری از شاخص‌های روانشناسی و انسان‌شناسی اسلامی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها پژوهش نشان می‌دهد که انسان سالم در نگاه امام سجّاد(ع)، فردی است: «خداگرا»، «خردگرا»، «متواضع»، «مسئولیّت‌پذیر» و «دارای سلامت روانی، اخلاقی و اجتماعی». در مقابل، صفاتی همچون: «حسادت»، «طمع»، «کبر»، «غفلت» و «ضعف اراده»، به‌عنوان آسیب‌هایی معرفی شده‌اند که تعادل درونی انسان را تهدید می‌کنند و موجب فروپاشی سلامت معنوی او می‌گردند. تحلیل این آموزه‌ها نشان می‌دهد که صحیفه سجّادیه، الگویی معنوی، جامع و تربیتی از انسان سالم ارائه می‌دهد؛ الگویی که می‌تواند در تعامل با نظریّه‌های معاصر، ضمن ارزیابی و اصلاح برخی از نظریّات، افق‌های نوینی در حوزه سلامت روان، معنویّت‌درمانی و تربیت فردی بگشاید.

https://hsr.qhu.ac.ir/article_13934_950774a4e829cdb1b17bbbc1f893c4eb.pdf

The University of Quran and Hadith Hadith Studies and Researches 3060-6543 2 4 2025 11 22 From Murāqaba to Mindfulness: Comparative Perspectives on Nahj al-Balāgha and Contemporary Psychology از مراقبه تا ذهن‌آگاهی: مقایسه ابعاد مراقبه در نهج‌البلاغه با رویکردهای روانشناسی معاصر 87 122 13933 10.22034/hsr.2025.51973.1082 EN Aliasghar Hashemzadeh Assistant Professor, Department of Islamic Studies, Faculty of Theology and Ahl al-Bayt (AS) Knowledge, University of Isfahan, Isfahan, Iran. Hamzehali Bahrami Associate Professor, Department of Islamic Studies, Faculty of Theology and Ahl al-Bayt (AS) Knowledge, University of Isfahan, Isfahan, Iran. Maryamsadat Hashemi PhD in Islamic Theology, Teacher at Farhangian University, Isfahan, Iran. Journal Article 2025 05 07 Murāqabah (self-vigilance) —the conscious guarding of the self and continuous supervision over one’s thoughts, intentions, speech, and actions —is one of the foundational concepts of ethics, Islamic mysticism, and Islamic education, and has been widely discussed across all spiritual traditions and religions. In Islamic tradition, Murāqabah is intrinsically linked to the concept of God-consciousness and is presented as a multidimensional strategy for safeguarding physical health, purifying the soul, refining intentions, and fulfilling social responsibilities and rights. Despite scattered references to this concept in Nahj al-Balāghah, no systematic study has yet comprehensively examined the physical, spiritual, personal, and social dimensions of Murāqabah in the teachings of Imam ʿAlī (AS) and compared them with contemporary psychological theories.The study used a descriptive–analytical approach, examining Sermons, Letters, and Aphorisms in Nahj al-Balāgha via conceptual frequency and relevance criteria, and then comparing these findings with modern psychological theories. The results were grouped into four domains: (1) physical Murāqaba; preserving bodily faculties and health; (2) spiritual Murāqaba; controlling thoughts, intentions, and cultivating inner presence; (3) individual Murāqaba; time-management, self-assessment, and self-discipline; and (4) social Murāqaba; upholding others’ rights and collective responsibility. Imam Ali’s teachings on Murāqaba, anchored in piety, extend beyond secular meditation and psychological constructs such as mindfulness and self-regulation, offering a framework that integrates moral growth, well-being, and social responsibility. This highlights both the overlaps and unique aspects of Nahj al-Balāghah compared to modern psychology, and suggest that such a framework can guide self-care programs and interventions for spiritual elevation, resilience, and social cohesion. مراقبه، به معنای پاسداری آگاهانه از خویش و نظارت مستمر بر اندیشه، نیّت، گفتار و کردار، از مفاهیم بنیادین اخلاق، عرفان و تربیت اسلامی است که در تمامی مکاتب معنوی و ادیان مطرح شده است. در سنّت اسلامی، مراقبه با مفهوم تقوا پیوند خورده و به‌ عنوان راهبردی چندبعدی برای صیانت از سلامت جسم، پالایش روح، اصلاح نیّت و رعایت حقوق اجتماعی معرفی می‌شود. با وجود ارجاعات پراکنده به این مفهوم در نهج‌البلاغه، تاکنون پژوهشی نظام‌مند که ابعاد جسمانی، معنوی، فردی و اجتماعی مراقبه در آموزه‌های علوی را بررسی و با نظریّه‌های معاصر روانشناسی تطبیق دهد، انجام نشده است. در این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه‌ای، متن خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمت‌های نهج‌البلاغه با معیارهای ارتباط و بسامد مفاهیم کلیدی واکاوی و با نظریّه‌های روانشناسی معاصر مقایسه گردید. یافته‌ها در چهار حوزه اصلی طبقه‌بندی شدند: مراقبه جسمانی (صیانت از سلامت اعضا و قوای بدنی)، مراقبه معنوی (کنترل افکار، نیّت‌ها و حضور قلب)، مراقبه فردی (مدیریّت زمان، انرژی و خودارزیابی) و مراقبه اجتماعی (رعایت حقوق دیگران و مسئولیّت‌پذیری جمعی). نتایج نشان می‌دهد که آموزه‌های امام علی (ع) درباره مراقبه فراتر از مدیتیشن سکولار و معادل‌های روانشناختی نظیر «ذهن‌آگاهی» و «خودتنظیمی» است. این نگرش با محوریّت تقوا، چارچوبی یکپارچه فراهم می‌آورد که رشد اخلاقی، سلامت روان و مسئولیّت اجتماعی را در هم می‌آمیزد. چنین چارچوبی می‌تواند الهام‌بخش طراحی برنامه‌های خودمراقبتی و مداخلات روانشناختی باشد که هم به تعالی معنوی و هم به بهبود تاب‌آوری روانی و انسجام اجتماعی کمک کند.

https://hsr.qhu.ac.ir/article_13933_f9513691de0befa93d1c527b9f5ab9db.pdf

The University of Quran and Hadith Hadith Studies and Researches 3060-6543 2 4 2025 11 22 The Genealogy of a Newly Discovered and Very Ancient Manuscript of Man Lā Yaḥḍuruhū al-Faqīh تبارشناسی نسخه‌ای تازه‌یاب و بسیار کهن از کتاب من لا یحضره الفقیه 123 156 13932 10.22034/hsr.2025.51911.1076 EN Mohammad Afi Khorasani PhD Student in Qur’anic and Hadith Studies, Farabi Faculty, University of Tehran, Qom, Iran. 0000-0003-0697-7886 Journal Article 2025 04 12 The book Man Lā Yaḥḍuruhū al-Faqīh, authored by Shaykh Ṣadūq (d. 381 AH), is one of the most important Shi'ite hadith collections, yet no detailed research has been conducted on its manuscripts. Recently, a manuscript of this book with the date 579 AH was acquired by the National Library of Iran. After the manuscript in the Waziri Library of Yazd, dated 574 AH, it is the oldest identified manuscript of this book. This article is a codicological study of this newly discovered manuscript. By examining the similarities and differences between this manuscript and other manuscripts of the book, it attempts to uncover the relationship between this manuscript and the Yazd manuscript. It is revealed that the genealogy of these two manuscripts is very close, to the point that both were apparently copied from the same exemplar or with at most one intermediary. This finding changes our perspective on the variant readings common to these two manuscripts. It has also become clear that this manuscript has significant similarities with the text of al-Kāfī that cannot be the result of a scribe's error or personal interpretation, and other manuscripts of Faqīh do not possess this feature. Therefore, it might raise the possibility that this manuscript represents a different recension of the existing text of Faqīh. It also appears that Fayḍ Kāshānī, unlike Majlisī, likely had access to more manuscripts of Faqīh, some of which shared a genealogy with this manuscript. کتاب من لا یحضره الفقیه، تألیف شیخ صدوق (د. ۳۸۱ق) از مهم‌ترین کتاب‌های حدیثی امامیّه است که تاکنون پژوهشی تفصیلی درباره نسخه‌های آن انجام نشده‌است. به‌تازگی، نسخه‌ای از این کتاب با تاریخ ۵۷۹ق به‌وسیله کتابخانه ملی ایران خریداری شده که پس از نسخه کتابخانه وزیری یزد با تاریخ ۵۷۴ق، کهن‌ترین نسخه شناسایی‌شده برای این کتاب است. این نوشتار، به تبارشناسی این نسخه تازه‌یاب پرداخته و با درنگ در نوع همانندی‌ها و اختلاف‌های این نسخه نسبت به دیگر نسخه‌های کتاب، در راستای کشف رابطه این نسخه با نسخه یزد تلاش‌نموده و روشن‌کرده که تبار این دو نسخه بسیار نزدیک است تا جایی‌که ظاهراً هردو از روی یک نسخه یا نهایتاً با یک واسطه نوشته‌ شده‌اند که این امر نگاه ما را به اختلاف‌نسخه‌های مشترک این دو نسخه متفاوت می‌کند. نیز آشکار شده که این نسخه همانندی‌های قابل‌توجّهی با متن کتاب الکافی دارد که نمی‌تواند حاصل سهو یا اجتهاد ناسخ باشد و دیگر نسخه‌های من لا یحضره الفقیه چنین ویژگی‌ای ندارند و از این رو، شاید بتواند این احتمال را مطرح سازد که این نسخه، تحریری متفاوت از تحریر موجود من لا یحضره الفقیه باشد. همچنین روشن‌ شد که احتمالاً فیض کاشانی برخلاف علامه مجلسی، به نسخه‌های بیشتری از من لا یحضره الفقیه دسترسی داشته که برخی از آن‌ها، هم‌تبار با این نسخه بوده‌اند.

https://hsr.qhu.ac.ir/article_13932_49e1a26e20d97ebbf7f57e26f9bf0e4c.pdf

The University of Quran and Hadith Hadith Studies and Researches 3060-6543 2 4 2025 11 22 The Scope of Responsibility in Social Education Based on Letter 31 of Nahj al-Balāghah قلمرو مسئولیّت‌پذیری در تربیت اجتماعی بر اساس نامه 31 نهج البلاغه 157 196 13931 10.22034/hsr.2025.51908.1075 EN Marzieh Mohasses Associate Professor, Department of Islamic Studies, Faculty of Theology and Religions, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran. 0000-0002-2332-410x Motahhareh Nejabat Master’s Student, Faculty of Educational Sciences and Psychology, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran. 0009-0007-0865-4585 Journal Article 2025 04 09 One of the most crucial pillars of social education is the concept of responsibility. This subject has received significant attention in narrative teachings. Social responsibility, as a key dimension of social education, entails an individual's commitment to their surrounding environment and can be considered an edifying value that counteracts self-centered tendencies such as hedonism and the pursuit of power. The concept of social responsibility encompasses both attention to the welfare of others and the pursuit of personal goals without disregarding or transgressing the legitimate expectations of others. This research seeks to utilize the teachings of Letter 31 of Nahj al-Balāghah, as one of the authoritative hadith sources, employing a descriptive-analytical method to examine the components of social responsibility from the perspective of Imam Ali (AS). In this study, the components of social responsibility refer to a set of interconnected elements that, through dynamic interaction with one another, guarantee the fulfillment of an individual's responsibility towards society. The findings of this research indicate that Letter 31 of Nahj al-Balāghah refers to components of social responsibility, including awareness of one's time, benevolence, wisdom in speech, the correlation between capability and accepting responsibility, charitable giving, forgiveness, and the social division of labor. This letter addresses individuals' responsibilities in interactions with friends, family, relatives, and opponents, revealing important aspects of the nature of responsible relationships. یکی از مهم‌ترین ارکان تربیت اجتماعی، مسئولیّت‌پذیری است. این موضوع در آموزه‌های حدیثی، مورد توجّه خاصی قرار گرفته است. مسئولیّت‌پذیری اجتماعی به عنوان یکی از ابعاد مهم تربیت اجتماعی، شامل تعهد فرد نسبت به محیط پیرامون خویش است و می‌تواند به عنوان یک ارزش اعتلابخش در تقابل با خودمحوری‌هایی همچون لذّت‌گرایی و قدرت‌طلبی در نظر گرفته شود. مفهوم مسئولیّت‌پذیری اجتماعی اعمّ از توجّه به رفاه دیگران و نیز حرکـت بـه سـمت اهداف فردی بدون نادیده گرفتن و زیر پا گذاشـتن انتظـارات بـر حـق دیگـران است. در این پژوهش سعی بر آن است تا با بهره‌گیری از آموزه‌های نامه 31نهج البلاغه، به‌عنوان یکی از منابع معتبر حدیثی، با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی، مؤلّفه‌های مسئولیّت‌پذیری اجتماعی از دیدگاه حضرت امیر(ع) مورد بررسی قرار گیرد. در این پژوهش غرض از مؤلّفه‌های مسئولیّت‌پذیری اجتماعی، مجموعه عناصر بهم پیوسته‌ای است که در تعامل پویا با یکدیگر، تحقق مسئولیّت فرد را در قبال جامعه تضمین می‌کند. یافته‌های این پژوهش گویای آن است که در نامه 31نهج البلاغه به مؤلّفه‌های مسئولیت‌پذیری اجتماعی از جمله: «آگاهی به زمانه»، «خیرخواهی»، «خردورزی در گفتار»، «تناسب توانمندی و پذیرش مسئولیت»، «انفاق‌ورزی»، «بخشایش‌گری» و «تقسیم کار اجتماعی» اشاره شده است. در این نامه به مسئولیّت‌های افراد در تعامل با دوستان، خانواده، خویشاوندان و مخالفان پرداخته و زوایای مهمی از کیفیّت روابط مسئولانه هویدا می‌شود.

https://hsr.qhu.ac.ir/article_13931_93fe25d8572f4e13887613aebbb79ff0.pdf

The University of Quran and Hadith Hadith Studies and Researches 3060-6543 2 4 2025 11 22 Trans-denominational Narration in the Imami Hadith Tradition: A Re-examination of the Role of "Muḥammad ibn Aḥmad Asadī Qazwīnī" in the Narrative System of Shaykh Ṣadūq روایت پذیری فرامذهبی در سنّت حدیثی امامیّه: بازخوانی نقش محمد بن احمد اسدی قزوینی در منظومه روایی شیخ صدوق 197 238 13930 10.22034/hsr.2025.51811.1065 EN Seyyed Mohammad Mosavi Assistant Professor, Department of Islamic Studies, Faculty of Literature and Humanities, Malayer University, Malayer, Iran. Hosain Sattar Assistant Professor, Department of Qur’anic and Hadith Sciences, Faculty of Literature and Foreign Languages, Kashan University, Kashan, Iran. Morteza Sazjini Assistant Professor, Department of Qur’anic and Hadith Studies, Faculty of Qur’anic Sciences, Zabol, University of Qur’anic Sciences and Knowledge, Zabol, Iran. Journal Article 2025 02 28 Shaykh Ṣadūq, a preeminent Imami hadith scholar of the 4th century AH, began a new phase of his academic life by traveling to Rayy. On the other hand, Rayy had become a prominent hadith center due to the presence of Imami and Sunni scholars from across the Islamic world. The city's religious diversity, relative political freedom, and favorable economic conditions were also conducive to its growth. An examination of Shaykh Ṣadūq's works reveals that scholars from the hadith school of Qazwin were also active in Rayy. Therefore, the presence of Shaykh Ṣadūq in Rayy and his meeting with Qazwīnī scholars in this region adds to the significance of this study. "Muḥammad ibn Aḥmad ibn Ali ibn Asad Asadī" is a Sunni hadith scholar from Qazwin whose name and memory are only found in Ṣadūq's hadith writings. The appearance of the narrations from Abul Ḥasan Asadī Qazwīnī suggests that he was a Shi'i hadith scholar. However, with the lack of data about him in Shi'i biographical sources on the one hand, and the existence of rare information about him in Sunni narrative sources on the other, his activities and background can be identified. This article, using a descriptive-exploratory method, identifies the Sunni denomination of Abul Ḥasan Asadī, studies this active Qazwīnī scholar in Rayy, and critically examines the consequences and reasons for his presence in the city. The transmission of Sunni narrations from Qazwin to Rayy and the influence of this Qazwīnī scholar on the scholarly foundation of Ṣadūq are among the most important consequences of Abul Ḥasan Asadī's presence in Rayy. شیخ صدوق از محدثان سرآمد امامیّه در قرن چهارم هجری با سفر به ری، دوران جدیدی از کسب علم و دانش خویش را آغاز کرد. از دیگر سو، ری به دلیل حضور مشایخ امامی و اهل تسنّن از اقصی نقاط بلاد اسلامی تبدیل به محفلی برجسته در حوزه حدیث شده بود. تنوّع مذاهب، آزادی نسبی سیاسی و وضعیّت اقتصادی مطلوب از دیگر عوامل مساعد در رشد ری بود. بررسی آثار شیخ صدوق نشان می‌دهد که شیوخی از حوزه حدیثی قزوین نیز در ری فعالیّت داشته‌اند. از این رو حضور شیخ صدوق در ری و ملاقات او با مشایخ قزوینی در این بوم به اهمیّت این مطالعه می‌افزاید. "محمد بن احمد بن علی بن اسد اسدی" از محدثان اهل تسنّن قزوین است که تنها نام و یاد او در مکتوبات حدیثی صدوق دیده می‌شود. ظاهر منقولات ابوالحسن اسدی قزوینی چنین می نُماید که وی از محدّثان شیعی است اما با فقدان داده از او در منابع رجالی شیعی از یکسو و وجود اطلاعاتی کمیاب از او در منابع روایی اهل تسنّن از طرف دیگر، فعالیّت‌های او و پیشینه وی قابل شناسایی می‌شود. در این جستار با روش توصیفی- اکتشافی، ضمن شناسایی مذهب اهل سنّت ابوالحسن اسدی، به شناخت این شیخ قزوینیِ فعّال در ری پرداخته و پیامدها و دلایل حضور او در ری به بوته نقد گذاشته می‌شود. انتقال اخبار اهل سنّت قزوین به ری و اثرگذاری این محدّث قزوینی بر بنیان و بنان علمی صدوق از مهم‌ترین پیامدهای حضور ابوالحسن اسدی در ری است.

https://hsr.qhu.ac.ir/article_13930_883cf9a722ed85ace4f1986e4fe8ea54.pdf