حکم فقهی روزه روز عاشورا در میان فقهای شیعه به جهت وجود دو دسته روایات در کتب روایی، موجب اختلاف و سبب معرکه آرا بوده است. بررسی سندی و و فقه الحدیثی احادیث، به روش توصیفی، تحلیلی و انتقادی با هدف آشنایی دو دسته روایات موجود روزه عاشورا و اعتبار سنجی آنها مورد دقت این پژوهش است. یافته های پژوهش این است که با توجه به ارائه معیار از ناحیه ائمه معصومین بر بدعت بودن روزه عاشورا، احادیث مجوزِ منتسب به ائمه علیهم السلام از باب تقیه بوده است و احادیث اهل تسنن به جهت وجود راویان درباری و تعارض محتوای آن روایات، به نظر می رسد جعلی باشد. اگرچه روایات ناهیه و مجوز روزه عاشورا، از نظر سندی دچار ضعف میباشند ولی در مجموع، احادیث منع از نظر سندی قویتر است و رفتار معنادار کلینی در اکتفا به نقل احادیث منع، گواه بر کاستی در اعتبار روایات مجوز روزه روز عاشورا از منظر وی تلقی میگردد. روایات ناهیه به جهت همخوانی با سیره منقول از امامان بر نهی از روزه گرفتن در روز عاشورا قابل پذیرش و اعلام بدعت بودن آن، حکم حرمت روزه روز عاشورا را تائید مینماید.
Bīrūnī, A. (2001 AD/1422 AH). Āthār al-Bāqīyah ʻan al-Qurūn al-Khālīyah. Tehran: Written Heritage Publishing Center.
Bukhārī, M. (1981 AD/1401 AH). Ṣaḥīḥ al-Bukhārī. Beirut: Dār al-Fikr.
Fakhr Rāzī, M. (1999 AD/1420 AH). al-Maḥṣūl. Beirut: al-Maktabah al-ʻAṣrīyyah.
Fallahzadeh, A. (2015 AD/1394 SH). "Introduction on the Tradition of the Umayyads, the Study of the Process of Ashura Fasting based on Broadcasting." Islamic History Quarterly. No 63. P.71.