«هویت انسانی»، به عنوان مهمترین بعد وجودی انسان، در مورد هر دو جنس (مرد و زن)، مورد توجه قرآن کریم بوده است. با این حال در برخی روایات، زنان به عنوان وسیله بازی مرد مطرح شده اند که انگاره‌ی هویت ابزاری جنسی زنان را القا می نماید. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی، روایات مرتبط با لعبه بودن زنان را در دو قسسمت سندی و متنی مورد بررسی قرار داده و به این نتیجه رسیده است که از جهت سندی، سه روایت فاقد سند بوده و تنها دو روایت از سند معتبری برخوردار است. بررسی محتوایی روایات لعبه بودن زنان نیز نشان می دهد که انگاره‌ی هویت ابزاری زنان، متناقض با آموزه های قرآن کریم است . بررسی سیاقی روایات مرتبط نیز نشان می دهد که این روایات با هدف حمایت از زنان در راستای صیانت از آنها توسط همسرانشان صادر شده اند. در این روایات، برخورداری زنان از جاذبه های جنسی و تمایل مردان به آنها به طور خاص مورد توجه قرار گرفته و با تعبیر «لعبه» برجسته شده است. مطرح شدن زنان به عنوان «لعبه» در این روایات در راستای توجه دادن به کارکرد زنان در محیط خانواده است و نشان از ضرورت نیاز به زن در راستای ایجاد آرامش و تحقق اهداف دیگر تشکیل خانواده است. اهمیت این تحقیق در اصلاح برداشت‌های نادرست در مورد نقش زنان و تأکید بر جایگاه واقعی آنها در اسلام نهفته است.
)